Już po raz dziesiąty legnicka reprezentacja rycerska pojechała na największą w Polsce rekonstrukcję bitwy. Członkowie  Bractwa Rycerskiego Ziemi Legnickiej  występują w inscenizacji w szeregach Chorągwi Konrada VII Białego, księcia oleśnickiego ; potocznie zwaną Chorągwią Śląską . Bitwa Grunwaldzka to obok imprez organizowanych przez Bractwo Legnickie najważniejsze dla nich wydarzenie w sezonie. Tam to naprzeciw siebie staje do walnej bitwy prawie dwa tysiące zbrojnych oraz drugie tyle cywilnych odtwórców. „Nasi” zgodnie z realiami historycznymi walczą po stronie Zakonu Krzyżackiego. Jak do tej pory, zgodna z historią jest również pogoda przed inscenizacją – rankiem deszcz a później bitwa w słońcu. Czy tak będzie i tym razem zobaczymy jutro (18 lipca) o godz. 14.

Rzecz , która wyróżnia tą chorągiew z pośród innych występujących w bitwie to możliwość odtwarzania postaci ówcześnie żyjących .Realizacja tego pomysłu możliwa jest dzięki zachowanej liście zaciągowej rycerstwa śląskiego biorącego udział w kampanii 1409-1411 po stronie Zakonu - "Złota księga" z Królewca. Księga wymienia 129 rodów, w sumie 249 osób. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że wymienieni w niej rycerze brali udział również w bitwie grunwaldzkiej a zapewne większość z nich.

Samo bractwo legnickie to czterdziestu zapaleńców , traktujących swoje hobby bardzo poważnie, mówią że to sposób na życie. Działają od końca lat 90-siątych XX wieku, a jako formalnie zarejestrowane stowarzyszenie od pięciu. W najbliższym czasie będzie ich można zobaczyć na imprezie , której są współorganizatorami, czyli  w „ Oblężeniu klasztoru” w Lubiążu 29.08.2009r.

"Chorągiew Konrada Białego, księcia oleśnickiego ze Śląska, którą osobiście prowadził sam książę Konrad z ludzi własnych; pod nią służyli rycerze jego właśni z księstwa wrocławskiego i Śląska. I sam książę Konrad został pojmany i pozbawiony zarówno chorągwi, jak całej swej fortuny, ale wypuszczony został na wolność z łaskawości Władysława króla polskiego.
Trzeba zaś wiedzieć, że ze wszystkich książąt śląskich czy też polskich nikt prócz tego Konrada oleśnickiego i Kazimierza, księcia słupskiego, czyli szczecińskiego, nie poszedł na stronę mistrza i Zakonu krzyżackiego z wieczną ich hańbą i wstydem, iż własną mowę i własną ojczyznę, wspierając wrogów chcieli rozszarpać i zniszczyć. Obu jednak oraz ich pojmanym rycerzom król Władysław przebaczył."

Górski K. 1958, Jana Długosza Banderia Prutenorum, PWN, Warszawa, s. 76.